A seed of curiosity planted in your mind

De deur van mijn bureau is dicht. Ik kijk uit over een oud brouwerijgebouw waar misschien binnenkort een nieuwe bestemming voor wordt gezocht.

De kinderen zijn elders ondergebracht.

Nu maak ik tijd voor die andere kinderen.  Lees verder

Advertenties

Yes, we scrum!

Vrolijk bijleren met scrum

Uitgetest en goedgekeurd tijdens de lessen Nederlands met het 5e jaar Jeugdzorg en zorg voor personen met een beperking in Atheneum Jan Fevijn: ‘scrum leren’.

Wat heb je nodig?

  • Een leuke foto van elke leerling. Even piepen op facebook en Instagram en de klus is in 10 minuten geklaard. (Mevrouw, hoe kom jij aan die foto’s?)IMG_1173
  • Behangerstape en punaises om het boeltje bijeen te houden.
  • Een zeer uitgebreide lesvoorbereiding en een fijn lesonderwerp. Ik koos voor taalverandering met focus op de verengelsing van het Nederlands. (Loopt allemaal nog zo’n vaart niet volgens dit recente artikel uit De Standaard.)
  • Voldoende variatie in werkvormen (invuloefeningen in het werkboek, een krantenartikel waarvan je de titel mondeling voor de camera moet toelichten, een Socrative-quiz die je via je smartphone mag maken, een luisteroefening, …)
  • Een sympathieke leerlinge met verstand van fotograferen die even enkele leuke beelden van het lesgebeuren voor je wil nemen. (Dankjewel, Amber)

Lees verder

Tot de honden komen

Scène uit roman omzetten in theatertekens (voorbeeld voor leerlingen 6 JHZ)

Romochka is een 4-jarig jongetje dat samen met zijn mama en oom in een armoedige huurkazerne in Rusland woont. Als de volwassenen hem in de steek laten probeert het kleintje zichzelf te redden. Hij probeert eerst in het appartement aan eten en drinken te raken, maar als dat niet lukt gaat hij naar buiten, de vrieskou in.

Hij achtervolgt een verwilderde zwerfhond die hem toelaat in haar hol in een vervallen kerk.

vervallen-kerk

Moederziel alleen zoekt Romochka onderdak en warmte bij een roedel wilde honden

Pups

In de scène die ik tot theatertekst verwerk, ziet Romochka dat Mamoschka, de hond die hij gevolgd is, een nest met 4 puppy’s heeft. Hij besterft het van de honger en probeert melk te drinken bij Mamoschka, als was hij haar 5e pup.

Ik kies ervoor om de rol van Mamoschka te laten spelen door een volwassene. Het is niet echt duidelijk of het een mam of een vrouw is. De persoon draagt een bruine onesie. Op de buik zie je duidelijk gezwollen tepels. De persoon is groot en vrij fors gebouwd.

De pups zijn kinderen van een jaar of tien. Ze zijn tenger gebouwd en dragen onesies in verschillende kleuren. Het zijn wel allemaal kleuren die natuurlijk aandoen, bijvoorbeeld grijs, vuilwit, beige, …

Dit vijftal ligt neer op een verzameling versleten vodden en dekens. Alles is overdekt met hondenhaar. De ruimte is bezaaid met lege plastieken draagtassen. Op de achtergrond liggen een aantal karkassen van vogels. Op de achtergrond speelt op een groot scherm een film zonder geluid van een roedel honden die op een vuilnisbelt rondhangt.

Een moderne Romulus

De persoon die Romochka speelt is een jong kind. Hij is wel iets ouder dan de Romochka uit het boek. Hij draagt een tot op de draad versleten grijs t-shirt en een kleurloze blauw-grijze joggingbroek. Hij heeft geen schoenen aan. Zijn sokken zijn eveneens grijzig. Het kind draagt een smerige winterjas met een bontkraagje. Hij zit op de grond voor het hondennest en wiegt heen en weer. Het knaapje heeft het duidelijk koud. Hij probeert zijn handjes warm te blazen en probeert zich een beetje te bedekken met de rondslingerende plastieken draagtasjes.

Mamoschka ligt op haar zijde en aait de puppy’s af en toe. De puppy’s zijn een beetje wild en duwen met hun handen in Mamoschka’s flanken. Af en toe is er gepiep te horen. De pups die het te bont maken krijgen een snauw van de moederhond.

Romochka schuifelt voetje voor voetje dichterbij. Op het einde van de scène heeft hij een plaatsje bemachtigt naast de moederhond en duwt hij ook met zijn handjes in de flanken van de hond.

tot-de-honden-komen

Eva Hornung, Tot de honden komen, 271 p.

(****): prachtig, meeslepend verhaal. Een absolute aanrader van mensen die geïnteresseerd zijn in de band tussen mens en dier.

6 redenen waarom ik zo graag lees

  1. Omdat ik dan telkens opnieuw binnenstap in een wereld die de mijne niet is, maar  gedachtes, gevoelens, gebeurtenissen, … herken waardoor ik mezelf en anderen een enkel moment net iets beter begrijp.
alle dingen zijn schitterend

Dat je je geluk soms gewoon moet omarmen bijvoorbeeld. Net zoals Arthur Rauwman, die inziet dat hij zijn broze gezinsgeluk moet koesteren. 

2. Omdat ik me graag laat leiden door dat wonderlijke vermogen om een personage in mijn hoofd aan zijn leven te laten beginnen. Misschien dat ik het daarom wel zo moeilijk vind om een boek te lezen waarvan ik eerder de verfilming zag.

3. Omdat mooie zinnen balsem voor de ziel kunnen zijn.

4. Omdat mijn wereld jouw wereld niet is en mijn uitgangspunt jouw uitgangspunt niet en ik dingen graag anders wil leren zien.

cecile

Oordelen zonder te veroordelen. Weet jij hoe dat moet? Djibril, uit Hamous literaire pareltje, Cécile, doet een verdienstelijke poging om ons dat voor te doen. 

 

5. Omdat lezen telkens een beetje reizen is. Naar een echte stad, een denkbeeldige ruimte en alles daartussenin.

6. Omdat ik aan anderen ‘wat als-‘vragen wil kunnen stellen.

 

het smelt

Wat als Pim en Laurens op die zomerdag niet hadden gedaan wat ze gedaan hebben?

 

En jullie? Wat zijn jullie redenen om te lezen?

 

 

 

 

Zomerbuitelingen

Pakketten examens en taken en toetsen werden van het daartoe bestemde wikkel voorzien en in de kast opgeborgen. Volgens het boekje en volgens de dienstnota.

Leerlingen kwamen boeken binnenbrengen, een enkeling zei dankjewel.

In je hoofd nog de mooie ceremonie van gisteren over rapporten en prijzen, maar vooral over warme herinneringen aan mooie dagen die nu nog te vers in het hoofd zitten om er werkelijke schoonheid van in te zien, als je nog flirt met de drempel van volwassenheid.

Een schouderklopje voor mezelf, voor het schooljaar klaar om af te meren.

Een schouderklopje voor elke leerkracht die zijn ziel, zijn hart en zijn zaligheid in zijn leerlingen heeft geïnvesteerd.