Over multiculturalisme en invulboeken

Jezusmina, over invulboeken in het onderwijs is al flink wat inkt gevloeid.

Laten we het hier op houden dat de geslaagde sketch van mijn leerlingen op hun voorbije 100 dagen met een evocatie van mevrouw Mermuys die gepakt en gezakt – met volle rugzak, met laptop en met een draagtas vol extra materiaal – de klas binnenhopt, even knoeit met de beamer en daarna extra blaadjes uitdeelt die bij het werkboek horen, mijn haat-liefde-verhouding met het ‘invulboek’ zeer mooi illustreert.

 

Ochtendrush bij familie Kathy Mermuys, mama van 5 kinderen. Repo

Aan een rugzakje heb ik niet genoeg.

Lees verder

Advertenties

Berlin, it was good to be with you again

Ik bracht een weekend in Berlijn door met mijn dochter van 6, mijn schoonzus en een nichtje van 6.

Logeren deden we in het ongecompliceerde The Cat’s Pajama’s hostel  in Neuköln. Ontbijten kon er voor 5,5 euro per persoon. Onze 2 meireizende zesjarigen moesten niet betalen.

Het hostel is centraal gelegen, met een U-Bahn om de hoek. De omgeving zelf is niet meteen schilderachtig te noemen. Er zijn flink wat leegstaande panden in de buurt.

 

Enkele impressies

Waauw:

  • Op wandelafstand was er het jüdisches Museum . Imposant voor groot en klein. Wij bleven er maar een uurtje omdat we een alternatieve tour hadden geboekt en dat was jammer.
  •  Voor even, want die  Alternative Tour was echt een aanrader van jewelste.

Cameron, een   uitgeweken Schot, die al  7 jaar in Berlijn woont, amper Duits spreekt, maar voor de rest compleet doordrongen is van Berlijn, nam ons 4 uur lang op sleeptouw doorheen Prenzlauer Berg, Mitte en Friedrichshain.

Zelfs de meisjes die amper Engels verstaan raakten geen moment verveeld.

 

  •  Cafe am neuem See: Het is even zoeken naar deze Biergarten in de buurt van de Zoo. Bovendien denk je bij de 1e aanblik dat je verkeerd zit. Wat een vervallen barakje lijkt, is een stemmig café met een brandend haardvuur  waar bedienend personeel in stijlvol zwart allerlei lekkers ronddraagt.

ok:

  • Pasta in Vapiano: Lekker, maar het duurt ellenlang voor je bediend wordt.
  • Zoo Berlin: om de zoo te bezoeken moet je nu niet meteen naar Berlijn gaan. De dieren lijken er bovendien vrij klein behuisd en het aquarium was ‘überschwemmt von Leuten’. Niet geheel onlogisch op een zondagnamiddag.

ganz original:

  • Do you read me: Heb je een uurtje of 2 om in tijdschriften van over de hele wereld te neuzen? En heb je een rustig kindje bij je dat het ok vindt om even op een stoeltje te zitten? Laat je gaan zou ik zeggen. Ik ben ondertussen helemaal weg van Transform, een magazine met diepgravende stukken rond een bepaald thema. Het meest recente nummer spit de vraag uit waarom mensen al dan niet voor kinderen kiezen. Ik weet alvast dat ik met mijn Sara de wereld zou rondreizen.

Clärchens Ballhaus: Voor de haute cuisine moet je hier niet zijn. Bovendien leek de ober ons met een vreemde mengeling van frisse tegenzin en nieuwsgierigheid te bedienen. Hij was wel zo attent om te zeggen dat de meisjes aan 1 pizza met z’n tweeën ook wel genoeg zouden hebben. Maar, wat een plek. Een echte balzaal.

Ondertussen herenigd met de rest van het gezin in ons stemmige huis diep in West-Vlaanderen.

Berlin, ich komme zurück!

 

Yes, we scrum!

Vrolijk bijleren met scrum

Uitgetest en goedgekeurd tijdens de lessen Nederlands met het 5e jaar Jeugdzorg en zorg voor personen met een beperking in Atheneum Jan Fevijn: ‘scrum leren’.

Wat heb je nodig?

  • Een leuke foto van elke leerling. Even piepen op facebook en Instagram en de klus is in 10 minuten geklaard. (Mevrouw, hoe kom jij aan die foto’s?)IMG_1173
  • Behangerstape en punaises om het boeltje bijeen te houden.
  • Een zeer uitgebreide lesvoorbereiding en een fijn lesonderwerp. Ik koos voor taalverandering met focus op de verengelsing van het Nederlands. (Loopt allemaal nog zo’n vaart niet volgens dit recente artikel uit De Standaard.)
  • Voldoende variatie in werkvormen (invuloefeningen in het werkboek, een krantenartikel waarvan je de titel mondeling voor de camera moet toelichten, een Socrative-quiz die je via je smartphone mag maken, een luisteroefening, …)
  • Een sympathieke leerlinge met verstand van fotograferen die even enkele leuke beelden van het lesgebeuren voor je wil nemen. (Dankjewel, Amber)

Lees verder

Tot de honden komen

Scène uit roman omzetten in theatertekens 

Romochka is een 4-jarig jongetje dat samen met zijn mama en oom in een armoedige huurkazerne in Rusland woont. Als de volwassenen hem in de steek laten probeert het kleintje zichzelf te redden. Hij probeert eerst in het appartement aan eten en drinken te raken, maar als dat niet lukt gaat hij naar buiten, de vrieskou in.

Hij achtervolgt een verwilderde zwerfhond die hem toelaat in haar hol in een vervallen kerk.

vervallen-kerk

Moederziel alleen zoekt Romochka onderdak en warmte bij een roedel wilde honden

Pups

In de scène die ik tot theatertekst verwerk, ziet Romochka dat Mamoschka, de hond die hij gevolgd is, een nest met 4 puppy’s heeft. Hij besterft het van de honger en probeert melk te drinken bij Mamoschka, als was hij haar 5e pup.

Ik kies ervoor om de rol van Mamoschka te laten spelen door een volwassene. Het is niet echt duidelijk of het een mam of een vrouw is. De persoon draagt een bruine onesie. Op de buik zie je duidelijk gezwollen tepels. De persoon is groot en vrij fors gebouwd.

De pups zijn kinderen van een jaar of tien. Ze zijn tenger gebouwd en dragen onesies in verschillende kleuren. Het zijn wel allemaal kleuren die natuurlijk aandoen, bijvoorbeeld grijs, vuilwit, beige, …

Dit vijftal ligt neer op een verzameling versleten vodden en dekens. Alles is overdekt met hondenhaar. De ruimte is bezaaid met lege plastieken draagtassen. Op de achtergrond liggen een aantal karkassen van vogels. Op de achtergrond speelt op een groot scherm een film zonder geluid van een roedel honden die op een vuilnisbelt rondhangt.

Een moderne Romulus

De persoon die Romochka speelt is een jong kind. Hij is wel iets ouder dan de Romochka uit het boek. Hij draagt een tot op de draad versleten grijs t-shirt en een kleurloze blauw-grijze joggingbroek. Hij heeft geen schoenen aan. Zijn sokken zijn eveneens grijzig. Het kind draagt een smerige winterjas met een bontkraagje. Hij zit op de grond voor het hondennest en wiegt heen en weer. Het knaapje heeft het duidelijk koud. Hij probeert zijn handjes warm te blazen en probeert zich een beetje te bedekken met de rondslingerende plastieken draagtasjes.

Mamoschka ligt op haar zijde en aait de puppy’s af en toe. De puppy’s zijn een beetje wild en duwen met hun handen in Mamoschka’s flanken. Af en toe is er gepiep te horen. De pups die het te bont maken krijgen een snauw van de moederhond.

Romochka schuifelt voetje voor voetje dichterbij. Op het einde van de scène heeft hij een plaatsje bemachtigt naast de moederhond en duwt hij ook met zijn handjes in de flanken van de hond.

tot-de-honden-komen

Eva Hornung, Tot de honden komen, 271 p.

(****): prachtig, meeslepend verhaal. Een absolute aanrader van mensen die geïnteresseerd zijn in de band tussen mens en dier.